Kiedyś, gdy miałem naście lat, może mniej, może więcej, to nieistotne,  pojawiło się po raz pierwszy spostrzeżenie, że ludzie umierają. Oczywiście o tym, że istnieje śmierć wiedziałem dużo wcześniej, chodzi jednak o zauważenie faktu, że ja również zaliczam się do rodzaju ludzkiego, a oni przecież umierają…

Nie wiedziałem nic o buddyzmie, a religii katolickiej nie było jeszcze w szkole, zresztą wiarę w Boga zaliczałem do mitologii podobnej do Mitów Greckich przerabianych w szkole. Gdy pojawiło się wspomniane spostrzeżenie, powiem, że nieco mnie zmartwiło, zastanawiałem się dość długo co może być po śmierci, ale by to odkryć zastanawiałem się również co było przed moimi narodzinami.  O ile niewiele mogłem wymyślić w temacie „co będzie po śmierci”, to myślenie o tym co mogło być przed moim urodzeniem było o wiele łatwiejsze do ogarnięcia. Wtedy jeszcze nie wiedziałem, ale teraz przypomina mi to buddyjskie zmaganie z koanem „Jaka była twoja twarz przed narodzeniem się twoich rodziców?

Rozmyślając o tym gdzie byłem przed narodzinami zastanawiałem się i dziwiłem dlaczego urodziłem się właśnie w tym kraju, w tym mieście w tej rodzinie, przecież mogłoby  być to gdziekolwiek na świecie. Dlaczego nie urodziłem się w Stanach Zjednoczonych gdzie jest wesoło i kolorowo jak na filmach Walta Disneya. Mogłem być czarny, żółty, mogłem urodzić się gdzieś w egzotycznym kraju. Mogłem urodzić się w innej epoce. Naprawdę tak myślałem; skoro pojawiłem się z nicości, to równie dobrze mogłem pojawić się np. w Średniowieczu (tzn. „teraz” mogło by być dla mnie owo Średniowiecze), a nie w XX w. Świadomość która pojawia się jakby znikąd może przecież zamanifestować się w dowolnym punkcie czasoprzestrzeni. Już wtedy nie brałem pod uwagę ciała, nazwiska, wspomnień jako mojego JA, natomiast instynktownie czułem, że istotą, sednem mnie jest tak naprawdę czysta świadomość. To dawało pewne pocieszenie, myślałem sobie, że skoro teraz istnieję i jestem świadomy w sumie nie wiadomo dlaczego, to po śmierci tego ciała pewnie znowu będę świadomy, tym razem będąc już kimś innym. W gorszym przypadku nie będzie nic, co też nie jest złym rozwiązaniem biorąc pod uwagę naukę płynącą z krwawych kart historii. Przypomina to trochę maraton filmowy – niespodziankę. Nie wiadomo jaki film będzie następny i czy w ogóle będzie.

Teraz patrząc na ten sam problem z buddyjskiej perspektywy stwierdzam, że moje nie do końca sprecyzowane przemyślenia były całkiem blisko nauk buddyjskich o umyśle i reinkarnacji. Czymże bowiem jesteśmy, my żywe istoty? Osoba medytująca widzi, że żywa istota tak naprawdę nie jest niczym oddzielnym od tego, który jest świadomy. Jesteśmy świadomi tego co na „ zewnątrz” czyli świata, jesteśmy świadomi ciała, które w zasadzie też można przypisać do świata, jesteśmy również świadomi różnych uczuć i myśli, które wyświetlają się w świadomości czasem bez naszej woli lub wręcz wbrew niej. Tego wszystkiego jesteśmy świadomi w umyśle… Noga, czy ręka nie jest siebie świadoma, to umysł odczuwa istnienie tych organów, błękitne niebo i zielona trawa również nie jest sama siebie świadoma, to umysł widzi te rzeczy i odczuwa w sobie. To umysł przybiera kolor nieba i trawy, to umysł jest ciałem i myślami. To umysł wyświetla i ogląda jednocześnie ten film zwany moim czy Twoim życiem. Nie ma żadnego z zewnątrz, czy wewnątrz, po prostu wszystko w swej istocie jest tylko umysłem który się porusza tworząc różnorakie zawirowania (fale są częściej używanym porównaniem) których z kolei chwyta się przeżywając je jako ja czy ty. Gdzie jest umysł? W mózgu? Raczej nie. Mózg jest raczej komputerem przetwarzającym pewne oprogramowanie służące do sterowania ciałem i przepływem informacji. Przed ekranem komputera siedzi jednak ktoś, kto jest świadomy, niestety wpatrując się intensywnie w monitor zapomniał o prawdziwym świecie. To jak nowoczesna gra komputerowa z filmu TRON w której dzięki bezpośredniemu odbieraniu sygnałów z komputera poprzez specjalny kombinezon lub bezpośrednio przez mózg stajemy się częścią gry zapominając o prawdziwym świecie. Tak czy inaczej komputer pozostaje komputerem, jak mózg tylko mózgiem  a wrażenia z gry odbiera jednak świadomość  człowieka. Gdzie jest zatem świadomość i umysł? To błędnie postawione pytanie, umysł nie jest gdzie i kiedy. Jest wszystkim, jest tym co widzisz przed sobą i tym co czujesz, jest myślami i wrażeniami, WSZYSTKIM. Najprościej mówiąc jeśli popatrzysz przed siebie zobaczysz umysł, twój własny umysł.

Jak wobec powyższego wygląda reinkarnacja, czym ona jest?
Poruszając się w rzece życia wytwarzamy coś, co nazywamy karmą. Nie jest to oczywiście nic trwałego i rzeczywistego, po prostu mieszkając w konkretnym miejscu, otaczając się konkretnymi ludźmi i przedmiotami, wykonując różne czynności i wreszcie nawet myśląc o czymś odciskamy w umyśle pewien ślad. Pamiętajmy, że wszystko jest umysłem i wszystko, co w nim się pojawia odciska w nim ślady. Szczególnie mocne ślady odciskają rzeczy do których jesteśmy szczególnie przywiązani, takie które stanowią o naszym JA. Te ślady oczywiście nie są trwałe, można je porównać do odcisku stopy w mokrym piasku na plaży. Taki odcisk jest dość indywidualny i jednocześnie bardzo nietrwały – zmyje go najbliższa fala. Podobnie z odciskami tworzonymi w umyśle, istnieją po śmierci fizycznego ciała jakiś czas jeszcze i kierują umysł do tego co mu znane (z odcisku). Umysł jest przyczyną powstania nowej świadomości którą łapie i uznaje za siebie samego. Odcisk w umyśle zrealizował się w nowym ciele i jednocześnie został z umysłu wymazany tak jak w przykładzie z plażą i falą. Nie ma wspomnień, są tylko pewne tendencje i podobne otoczenie sprzyjające kontynuacji zachowań  z poprzedniego życia. Zazwyczaj nowa jednostka faktycznie kontynuuje wpisany wzorzec, chyba, że pojawią się jakieś okoliczności powodujące jego złamanie, jakieś zdarzenie, które spowoduje silną chęć odmiany życia, wartości, przekonań, nawyków. Oczywiście praktykując buddyzm nabywa się wiedzę o możliwości zmian i narzędzia niezbędne do ich przeprowadzenia. Uzyskuje się kontrolę nad własnym życiem.
Reinkarnacja byłaby w sumie kuszącą i romantyczną podróżą przez czas i przestrzeń gdyby nie fakt, że w każdym wcieleniu na sto procent trzeba będzie przejść przez co najmniej trzy bardzo nieprzyjemne rzeczy – Starość , choroby i śmierć (w tym śmierć innych)
Lepiej się nie odradzać…

Inny art. o reinkarnacji na stronie amitaba

Zgodnie z radą Thich Nhat Hanha w ładny wolny dzień nie siedzimy w domu przed telewizorem i nie oddajemy swego cennego czasu reklamodawcom za darmo. Wyłączamy radio odkładamy na bok gazety i nie pozwalamy by przez zmysły przenikały śmieciowe treści. W zamian fundujemy umysłom trochę spokoju, piękna i radości zwiedzając ładne miejsca, podziwiając piękno tworzone przez naturę i człowieka.

Dzisiaj znaleźliśmy, a właściwie odkryliśmy dla siebie dwa nowe miejsca Pławniowice z pięknym zespołem pałacowo parkowym i Toszek – urocze małe miasteczko w którym czas płynie inaczej niż u nas, wolniej i częściowo do tyłu jeśli przejść się na zamkowe wzgórze. Zamek w Toszku mnie osobiście szczególnie sie spodobał z tej racji, że normalnie toczy się w nim życie mieszkańców miasteczka. W zamku znajduje się Centrum Kultury, kawiarnia, odbywają się w nim różne imprezy. Jednym słowem nie dość, że sama budowla jest piękna i równie pięknie położona, to mogę powiedzieć, że zamek jest pełen życia.

Pławniowice - Zespół Pałacowo-Parkowy z końca XIX

Pałac w Pławniowicach. Perła rodu Ballestremów

Pałac w Pławniowicach. Obecnie Ośrodek Edukacyjno-Formacyjny Diecezji Gliwickiej

Pławniowice - Wozownia przy pałacu

Dom w Pławniowicach.

Pławniowice - mała miejscowość położona na północny zachód od Gliwic przy autostradzie A4

Pławniowice ulica Gliwicka. Dom z Pruskiego muru

Pałac Ballestremów

Pałac zbudowano w latach latach 1882-1885

Parkowe Alpinarium

To już pobliski Kanał Gliwicki

...i domek przy kanale

Teraz do Toszka po malowniczych i pustych drogach…

Ryneczek w Toszku

Kamieniczki w Toszku

i jeszcze raz rynek w Toszku

Zamek w Toszku. Nad budynkiem bramnym znajduje się inskrypcja CASPAR COMES COLONNA 1666

Historycy twierdzą zgodnie,że gród w Toszku istniał już z pewnością w XII wieku.

W okresie rozbicia dzielnicowego gród kasztelański w Toszku należał do kolejnych książąt śląskich z linii opolskiej, potem bytomsko- kozielskiej, wreszcie linii cieszyńskiej i oświęcimskiej.

Toszek. Dziedziniec Zamkowy

Z zamkiem w Toszku związana jest legenda o Złotej Kaczce

Największe znaczenie osiągnął zamek w Toszku w okresie długiego panowania księcia toszeckiego Przemysława z linii oświęcimskiej w XV stuleciu.

W latach 1638-1707 zamek był w posiadaniu rodu Colonnów

W zamku obecnie znajduje się Centrum Kultury

www.zamektoszek.pl

Informacje o zamku zaczerpnięto ze strony www.toszek.pl Na stronie www.zamektoszek.pl znajdziecie kalendarium ciekawych imprez odbywających się na zamku.

Buddyjska mniszka Ani Choying Drolma

Buddyjska mniszka Ani Choying Drolma jest wyjątkową, uznaną międzynarodową wokalistką, w której repertuarze znajdują się głównie starożytne mantry i pieśni buddyjskie. Miło nam poinformować, iż Ani Choying Drolma będzie już po raz trzeci gościć w Polsce! Organizatorzy trasy koncertowej proszą o przekazywanie tej wiadomości dalej do Waszych znajomych!

Ani Choying Drolma jest mistrzynią buddyjskiego śpiewu mającą tysiące fanów na całym świecie. Często koncertuje w USA i Europie. Ludzie wzruszają się do łez słysząc jej przejrzysty czysty głos i przepiękne melodie starożytnych pieśni i mantr, przekazywanych przez mistrzów swoim uczniom na przestrzeni wieków.

Jest ona córką uchodźców tybetańskich mieszkających w Nepalu. Jako mała dziewczynka (13 letnia) została oddana do żeńskiego klasztoru buddyjskiego Nagi Gompa, w którym nauczycielem duchowym był jeden z największych nauczycieli buddyjskich naszych czasów Tulku Urgyen Rinpoche. Ani, przez 12 lat, pod bacznym okiem Rinpoche, zdobywała wykształcenie klasztorne a następnie aż do smierci Rinpoche służyła mu swoją opieką. Dzieki temu, że mogła obserwować życie swojego nauczyciela zrozumiała, jak ważna jest praca dla innych. To wtedy zakiełkowała w Niej myśl, że może pomagać w taki sposób, w jaki umie najlepiej, czyli śpiewając pieśni klasztorne i za sprawą koncertów pozyskiwać środki na pomoc dla dzieci tybetańskich i nepalskich a szczególnie dla dziewcząt i kobiet, które mają tradycyjnie gorszy status społeczny niż mężczyźni.

Jedną z form pomocy było utworzenie przyklasztornej szkoły dla dziewcząt, Arya Tara School, gdzie zapewnia się im bezpłatną edukację, wikt i opierunek. W szkole oprócz typowych przedmiotów, kontynuuje się tradycję tybetańską. Dzieci uczą się języka tybetańskiego, sanskrytu, tybetańskiego tradycyjnego rękodzieła i klasztornych tańców. Szkoła działa w ramach utworzonej przez Ani Choying Fundacji Nuns Welfare Foundation of Nepal. Ani przyjmuje każdą dziewczynkę, dając jej schronienie, edukację i w efekcie poczucie wartości i niezależności.

Ani Choying uświetnia często swoim śpiewem ważne wydarzenia buddyjskie oraz wykłady wielkich nauczycieli, jak np. Jego Świątobliwości Dalajlamy. Zapraszana jest też co roku na tournee do Europy, USA i Azji. Nagrywa również płyty.

To w olbrzymim skrócie o jej działalności. Więcej informacji na stronie: www.choying.com

Oto plan koncertów i wydarzeń:

08.05.2012 godz. 17:00 Szczecin, wykład w Książnicy Pomorskiej, ul. Podgórna 16/15

08.05.2012 godz. 20:00 Szczecin, Teatr Kana ul. Pl. św. św. Piotra i Pawła 4/5g.

09.05.2012 godz. 10:00 Szczecin, spotkanie, Szkoła Jogi Jurka i Ałły Jaguckich, ul. Bogusława 3 (deptak, III piętro)

10.05.2012 godz. 19:00 Gdańsk, Ratusz Staromiejski, NCK ul. Korzenna 33/35

11.05.2012 godz. 18:00 Warszawa, wyklad i medytacja w Gimnazjum przy ul. Raszyńskiej 22

12.05.2012 godz. 19:00 Warszawa, koncert w ramach Konferencji “Only Love” Torwar, ul. Łazienkowska 6a

13.05.2012 godz. 16:00 Warszawa, wywiad: ”Świat nepalskich i tybetańskich kobiet oraz dzieci” w Muzeum Azji i Pacyfiku przy ul. Freta 5

14.05/2012 godz. 15:00 Lublin, wykład “Mój Mistrz – Tulku Urgyen Rinpoche” w ośrodku “Warsztaty Kultury”, ul. Popiełuszki 5

14.05.2012 godz. 18:00 Lublin, Festiwal Tradycji i Awangardy Muzycznej “Kody”

Koncerty i wykłady Ani Choying Drolmy  w Polsce są organizowane charytatywnie przez osoby, które swoją pracą wspierają tym samym ideę projektu Fundacji Nuns Welfare Foundation of Nepal, a cały dochód z biletów na wykłady, koncerty oraz ze sprzedaży płyt w Polsce przekazywany jest na jedną z aktywności tej Fundacji, czyli Arya Tara School.

Uczestnicząc w koncertach i wykładach macie Państwo także mozliwość stania się wolontariuszem tej Fundacji i wesprzeć jakże niezwykle cenną działalność jaką jest edukacja dla tych, którzy nie mają do niej powszechnego dostępu. Zapraszamy!

Arleta Brzezińska, tel. 516-080966

Katarzyna Marciniak, tel. 506-106774

Ani Choying Drolma C.V.

Ani Choying urodziła się 4.06.1971 w Nepalu. Jest córką uchodźców Tybetańskich. Kiedy skonczyła 13 lat, wstąpiła do klasztoru Nagi Gompa. Jej edukacja i duchowy rozwój odbywał się pod przewodnictwem mistrza Tulku Urgyen Rinpoche. Uczyła się buddyjskich medytacji, śpiewania mantr, rytuałów, ceremonii i szybko awansowała do pozycji mistrzyni oraz przewodniczki w praktyce śpiewania mantr w klasztorze. Później zrezygnowała z tego stanowiska i zaczęła opiekować się Tulku Urgyen Rinpoche i służyła mu aż do jego śmierci (parinirvana).

DYSKOGRAFIA

Ani Choying Drolma jest uznaną miedzynarodową śpiewaczką buddyjskich mantr i pieśni, która koncertuje w Europie i USA. Jej głos i postawę docenia sam Jego Świątobliwość Dalai Lama. Kiedy w maju ub. roku przebywał w Niemczech, właśnie Ani Choying uświetniała jego wykłady swoim śpiewem.

Dyskografia:

(1) “Cho”, 1997

(2) “Dancing Dakini”, 1999

(3) “Choying”, 2000,

(4) “Moments Of Bliss”, 2004

(5) “Selwa”, 2004

(6) “Smile”, 2005

(7) “Inner Peace”, 2006

(8) “Time”, 2008

(9) “Aama”, 2009

(10) “Matakala”, 2009

ZYCIOWA MISJA

Obserwując życie Tulku Urgyena Rinpoche i jego szczodrość dla innych, Ani postanowiła kontynuować dzieło swojego nauczyciela organizując pomoc dla potrzebujących. Najważniejsza dla Ani Choying Drolmy jest pomoc w rozwoju i edukacji kobiet i dlatego bardzo wspiera naukę mniszek, pokazując im jak ważne jest to, aby pracowały i rozwijały się nie tylko dla siebie, ale przede wszystkim dla innych ludzi. Z tą intencją w 1998 r. założyła

FUNDACJA NUNS WELFARE FOUNDATION OF NEPAL I SZKOŁA ARYA TARA SCHOOL

w roku 1998 Ani Choying utworzyła Fundacje Nuns Welfare Foundation of Nepal. Celem Fundacji jest promocja edukacji i pomoc dla mniszek.

W 2000 roku za pieniądze zarobione na swoich koncertach artystka utworzyła w ramach w/w Fundacji szkołę dla dziewcząt Arya Tara School, gdzie zapewnia im bezpłatną edukację, wikt i opierunek. Przebywa tam obecnie 60 dziewcząt w wieku od 7 do 23 lat, które pochodzą z Indii, Nepalu i Tybetu. W szkole oprócz typowych przedmiotów, kontynuuje sie tradycję tybetańską. Dzieci uczą się języka tybetańskiego, sanskrytu, tradycyjnego rękodzieła tybetańskiego (thangka), tradycyjnych tańców tybetańskich. Całkowity dochód ze sprzedaży płyt i z koncertów Ani Choying przeznacza właśnie na działalnosc ww. Fundacji. Oprócz powyższego, Fundacja NWF zaangażowała się w pomoc na rzecz ludzi cierpiących na choroby nerek w Nepalu (ok. 2,5 mln) i pracuje nad uruchomieniem w Kathmandu oddzialu nefrologicznego na 100 łóżek. W listopadzie 2006 roku wybudowano w wiosce Setidevi rezerwuar wody na 1500 litrow. Projekt ten dedykowany jest wiejskim kobietom, które do tej pory musiały nosić wodę z pobliskich źródeł. W ramach Fundacji NWF działa też dom dla bezdomnych starszych kobiet o nazwie Aama Ko Ghar. W tej chwili mieszka tam 27 kobiet. Większość z nich cierpi na różne schorzenia, jak: niedowidzenie, niedosłyszenie, paraliż, choroba Alzheimera.

Poniżej fragmenty z jej koncertów z youtube oraz nagranie szkoły
Arya Tara, którą chcemy wesprzeć:

http://pl.youtube.com/watch?v=dreGjqO2yxY&feature=related
http://pl.youtube.com/watch?v=ILFgoExfegQ&feature=related
http://pl.youtube.com/watch?v=MY5wxOhlPig&feature=related
http://pl.youtube.com/watch?v=QCOnRUj_SeE&feature=related
http://pl.youtube.com/watch?v=nPUcUXYZoqc&feature=related
http://pl.youtube.com/watch?v=R9mEu2pkhoc&feature=related
http://pl.youtube.com/watch?v=_02wn_rG0Ms&feature=related – SZKOLA!!!

DALSZE INFORMACJE

Arleta Brzezinska, tel. 516–080966, e-mail: arleti4u@o2.pl

Katarzyna Marciniak, tel. 506-106774 , e-mail:kashka70@o2.pl

]]> http://okobuddy.arwen.pl/2012/04/koncerty-ani-choying-drolma-po-raz-trzeci-w-polsce/feed/ 0 http://okobuddy.arwen.pl/2012/03/spacer-po-gorach-opawskich/ http://okobuddy.arwen.pl/2012/03/spacer-po-gorach-opawskich/#comments Fri, 30 Mar 2012 19:26:23 +0000 admin http://okobuddy.arwen.pl/?p=774 Idąc za radą Abigail wykorzystałem ładną, wiosenną pogodę i udałem się, a właściwie udaliśmy się na spacer w góry. Oczywiście „udaliśmy się” samochodem, bo góry, które wybrałem, tak się złożyło, że znajdują się 150 km od miejsca zamieszkania. Były to Góry Opawskie.

Dojazd z Zagłębia jest łatwy, szybki i na razie jeszcze tani jadąc autostradą A4 (bramki już stoją). Pierwsze około 100 km autostradą można naprawdę szybko pokonać, ale nie napiszę jak szybko, bo nie mieszkamy w wolnym kraju  Autostradę opuszcza się zjazdem Gogolin i jedzie przez Krapkowice, w których warto się zatrzymać. Jest to takie urocze senne miasteczko z ładnym ryneczkiem, basztą i szkołą w starym zamku niczym z książki o Harrym Potterze.

Baszta i resztki muru miejskiego w Krapkowicach

Kościół św. Mikołaja w Krapkowicach. Po lewej ściana zamku mieszczącego Zespół Szkół Zawodowych

Zamek w Krapkowicach

Kościół św. Mikołaja w Krapkowicach

Rynek w Krapkowicach

Rynek Krapkowice

Ciche uliczki Krapkowic

Dalej jedzie się wygodnie dobrą drogą przez Mosznę, w której też warto zrobić sobie przerwę i zwiedzić baśniowy zamek w tej miejscowości. Dalsza droga jest również przyjemna, jezdnia wyremontowana, a naokoło ładne widoczki. Samochód zostawiamy na parkingu w Pokrzywnej skąd swój bieg rozpoczynają interesujące nas szlaki.

Pokrzywna. Początek szlaków

 Górki kieszonkowego formatu nadają się w sam raz na wiosenny, niezbyt wymagający spacer. Wykładając trochę geografii: Góry Opawskie leżą w Sudetach Wschodnich, znajdują się w większej części w granicach Republiki Czeskiej. W Polsce leży niewielki, północno-wschodni  ich obszar w województwie opolskim w pobliżu miast Prudnik i Głuchołazy.  Wybrałem je głównie ze względu na ich niewielką wysokość (wiosenne zmęczenie) oraz z powodu ich ciekawej i tajemniczej historii. Góry te kryją wiele tajemnic, co działa trochę na wyobraźnie i czyni spacer ciekawszym. Związane są z nimi historie o złożach złota, zaginionym mieście Rosenau, spacerując górskimi ścieżkami widzimy ślady dawnych budowli i murów, dziwne doły o regularnych kształtach, zdarzają się ścieżki donikąd. Jest i stara skocznia narciarska, jest też kilka malowniczych kamieniołomów. Znajduje się tu również jedyny w tych okolicach mur graniczny. Jego powtórnego odkrycia dokonał Marek Sitko na stronicach swojego przewodnika “Góry Opawskie.  Mur graniczny położony jest bezpośrednio na linii granicy państwowej pomiędzy Wiatraczną Górą a Kijową Drogą. Jego długość wynosi ok. 600 m (!),  wysokość waha się od kilkunastu do blisko stu centymetrów.

Stara skocznia

Resztki muru granicznego

Z górami związane są też opowieści o czarownicach, a w Czeskim mieście Zlate Hory odbywały się niesławne procesy czarownic. Nie będę wymieniał wszystkich ciekawostek, zainteresowani na pewno wygrzebią je sobie sami. Warto natomiast przejechać się naokoło gór po czeskiej stronie malowniczą i dość krętą drogą 457. Przy niej znajduje się parking, z którego jest dużo bliżej na Biskupią Kopę (889 m n.p.m.),  niż z parkingu po naszej stronie. Na szczycie Biskupiej Kopy znajduje się kamienna wieża widokowa zbudowana w 1898 przez niemieckie towarzystwo turystyczne MSSGV w jubileusz 50-lecia panowania cesarza Franciszka Józefa I. Z racji południowego oświetlenia po czeskiej stronie są ładniejsze widoczki, zwłaszcza, gdy jedzie się późną, popołudniową porą. Powrót drogą 457 potem w lewo na 57 i następnie 41 po polskiej stronie. W mieście Prudnik zamykamy pętlę.

Gwarkowa Perć

Resztki dziwnych budowli

Kamieniołom Piekiełko

Widok na Biskupią Kopę

Na szlaku

Droga na Zlate Hory po polskiej stronie.

las

Biskupia Kopa. Widok z czeskiej strony

Droga nr 457 po czeskiej stronie

Lub raczej – Dokąd biegniesz człowieku? Głupi człowieku, dodałbym jeszcze. Jak stado bawołów, jeden za drugim i jeden przed drugiego, tratując się wzajemnie i spychając ze skał.

To, co napisałem poniżej nie jest żadną nowością dla kogoś, kto ma oczy, by widzieć i uszy, by słyszeć. Jednak większość ludzi uznaje poniższe tezy za bzdury idealistów. No cóż, jeśli powiedzieć alkoholikowi, że jest uzależniony, to zaprzeczy z całych sił. Podobnie jest z innymi uzależnieniami, na przykład uzależnieniem od kłamstwa i strachu.

Nauki Buddy mówią jasno. Należymy do świata, jesteśmy światem i świat jest nami. Nie dotyczy to tylko tej jednej planety, ale całego Universum, wszystko jest zespolone w jedności, nic, nawet najmniejsza cząstka nie jest oddzielona od reszty i nie może samodzielnie istnieć. Mistrz Dao Hanh powiedział kiedyś „Gdyby nie istniała ta drobina pyłu, cały wszechświat nie mógłby istnieć”. Wszystko czym jesteśmy, nasze ciała, zmysły i myśli pochodzą ze świata i wzajemnie cały świat reaguje i zmienia się pod wpływem nawet najmniejszej naszej myśli. Trudno uwierzyć? Jeśli uważnie i z otwartym umysłem będziecie się przyglądać światu, to zauważycie dowody na to, że świat funkcjonuje jako jedność, że myślą można stwarzać rzeczywistość. Zwłaszcza waszą osobistą rzeczywistość. To kim teraz jesteście uwarunkowane zostało dawno temu, całe pokolenia do tyłu. Macie w umysłach program, którego część stworzyli rodzice, część bliższe i dalsze otoczenie w którym przyszło wam żyć. Program modyfikowany na bieżąco przez globalne media. Co więc macie w umysłach? Przede wszystkim strach. Strach przed byciem gorszym, strach przed odrzuceniem, przed niedostatkiem dóbr materialnych, strach przed wykorzystaniem was przez innych, strach przed śmiercią, strach przed stratą i wiele, wiele innych strachów. Przypomnijcie sobie za co byliście nagradzani w dzieciństwie? A za co karceni?
Zaprogramowano was do współzawodnictwa, do biegania w niekończącym się wyścigu, wpojono wam, że wartość człowieka mierzy się zasobnością jego portfela. Żyjecie cały czas w strachu i w kłamstwie. Okłamujecie przede wszystkim samych siebie, wmawiacie sobie, że wszystko jest w porządku – pracuję dużo, bo lubię, piję i palę bo lubię, kupuję kolejnego iPhonea, bo tak chcę, bo to daje mi szczęście… Okłamujecie innych – Wydajecie ogromne pieniądze na ubrania, które mają mówić, jestem człowiekiem sukcesu, jestem lepszy. Tylko w czym lepszy? W kłamstwie. Cały czas udajecie przed innymi kogoś, kim naprawdę nie jesteście. Cały czas staracie się sprawić lepsze wrażenie. Dlaczego? Czyżbyście w rzeczywistości nie byli w niczym dobrzy? Może wam się tylko wydaje? Czy naprawdę trzeba być w czymś dobrym? Już nie wystarczy być dobrym człowiekiem?
Nie, nie wystarczy. Z niewiadomych przyczyn ludzie zachodniej kultury i wszyscy, którzy próbują ich naśladować oddzielili się mentalnie od rzeczywistości, od życiodajnej energii wszechświata, przestali czuć się częścią całości, stwierdzili, że zapanują nad całą resztą. Oddzielili się strachem i kłamstwem, które nie przynosi innych skutków, jak tylko ZNISZCZENIE.
To tak, jakby nerka zapragnęła władzy nad całym ciałem. Oczywiście jeśli ona pragnie władzy, to zapewne wszystkie inne organy pragną tego samego – tak myśli sobie nerka i boi się właśnie tego. Myśli więc – Trzeba ubiec wszystkich innych i zbudować ogromy mur, a potem zaatakować i zniszczyć wszystkie inne organy, wtedy całe ciało będzie moje…
Ludzie zachowują się dokładnie jak nerka z przypowieści. Anektując wszystko wokół bez oglądania się na skutki, zużywając bez opamiętania surowce naturalne, zatruwając powietrze, glebę i wodę. Zabijając siebie nawzajem i wszystkie inne żywe stworzenia. Ludzie wytwarzają tyle zła, że nie może pozostać to bez wpływu na świat. Buddyzm naucza, że intencje są siłą sprawczą, naucza też o karmie, o współzależności wszystkiego i nie tylko buddyzm to czyni. Gdyby obedrzeć inne religie z naleciałości służących do tworzenia i utrwalania władzy przez kapłanów okazałoby się, że ich sedno mówi o tym samym. Dobre intencje, dobre czyny prowadzą do dobrych skutków, złe zaś do złych. Niestety na świecie jest zbyt wiele negatywnych intencji. Właścicielami bogatych państw zachodu w istniejącej rzeczywistości globalnej gospodarki wolnorynkowej i wszechwładzy pieniądza są konkretne osoby – najbogatsi oligarchowie. To oni są właścicielami dusz ludzkich (praca w korporacjach i kredyty bankowe). Oni są odpowiedzialni za niszczenie innych państw, za niszczenie planety. W imię czego? W imię własnych korzyści. W krajach rozwiniętych istnieje zjawisko nadprodukcji żywności, płaci się wręcz rolnikom by nie produkowali, a jednocześnie codziennie na świecie umiera z głodu 18-20 tysięcy dzieci a prawie miliard ludzi cierpi z powodu głodu. Dziwne prawda? Kraje rozwinięte powołują specjalne instytucje mające zapobiegać wojnom, a tymczasem we wszystkich wojnach walczy się oczywiście za pomocą uzbrojenia produkowanego przez prywatne firmy w tych krajach. Normalne?
Ktoś mógłby powiedzieć, że to rządy i polityka, ale skąd bierze się rząd i politycy? Nie są niczym innym, jak odbiciem nas samych, reprezentatywnymi przedstawicielami chorego na autoagresję społeczeństwa. Dodajmy przedstawicielami tylko przed wyborami, którzy po otrzymaniu realnej władzy stają się praktycznie przedstawicielami globalnego biznesu nie swoich obywateli. Takie są realia globalnej gospodarki. Skąd się to wzięło? Nie wiadomo, wiadomo natomiast jedno, że wynalezienie papierowego, umownego pieniądza kolosalnie przyspieszyło proces izolacji i autodestrukcji. Oczywiście same pieniądze nie są tu nic winne, winne jest natomiast znaczenie jakie im nadaliśmy i sposób ich wykorzystania. Chore jest zarabianie pieniędzy tylko za pomocą pieniędzy w sposób wyłącznie umowny, wirtualny i niezwiązany z jakimikolwiek dobrami materialnymi czy ludzką pracą. Chora jest gospodarka oparta na takich zasadach, chore jest dążenie do ciągłego wzrostu gospodarczego, do produkowania coraz więcej i więcej przedmiotów, które nie są tak na dobrą sprawę do niczego potrzebne. Coraz więcej i więcej, coraz bardziej tanio… Jak długo coś takiego może istnieć? To nie jest stan równowagi tylko szybko pęczniejący balon, który kiedyś pęknie z wielkim hukiem (W rzeczywistości są przynajmniej trzy balony: Dług państwowy, kredyty konsumenckie, fundusze spekulacyjne).  Dodajmy do tego szybko kurczące się zasoby planety, o które, dobrą sprawę już się rozpoczęły walki. Takiego stanu rzeczy nie da się łagodnie zmienić… Wymagało by to całkowitej zmiany sposobu myślenia, sposobu postrzegania świata, a tego niestety nie potrafimy zrobić. Tak więc Panie i Panowie KONIEC ŚWIATA NASTĄPI. Oczywiście tylko naszego świata, tego opartego na wirtualnym pieniądzu. Indianie znad Amazonki, czy Buszmeni w Afryce nawet tego nie zauważą. Nasza cywilizacja musi się zmienić, ale że w sposób łagodny jest to niemożliwe, tedy zmieni się w wielkiej rewolucji. Sami ją wywołamy jeśli oczywiście wcześniej nie zrobi za nas tego sama natura, usuwając chorą tkankę, tego raka, który ją niszczy i wyrównując bilans dobra i zła na świecie.

Wojciech Cejrowski w jednym z odcinków "Boso" traktującym o buddyzmie. Źródło: YouTube

Na tokfm.pl znalazłem artykuł pod tytułem “Cejrowski rozwścieczył buddystów. “Skandaliczny” program znów wyemitowany w TVN“, a chodzi oczywiście o jeden z odcinków programu „Boso” nakręcony przez Pana Cejrowskiego w Tajlandii i traktujący o buddyzmie. Dodam, że traktujący buddyzm dość niefrasobliwie i przedstawiający go niezorientowanym katolikom w negatywny sposób.

Mnie on jednak nie rozwścieczył, powiem więcej, wolę taki program, przepełniony pasją i daleki od poprawności politycznej niż wypacykowane, plastykowe obrazy tworzone ku przypodobaniu się przeciętnemu odbiorcy, (czyli komu?) Wolę sam wybierać to, co oglądam i sam wolę to oceniać, dlatego cieszę się, że TVN wyemitowała ten odcinek przy okazji prowokując pewną dyskusję w mediach. To dobrze, że  jest okazja do paru wyjaśnień, do przedstawienia buddyjskiego punktu widzenia itd. Jeśli zaś chodzi o samego autora programu, to… Wszystkim doskonale wiadomo, że Wojtek Cejrowski jest zagorzałym katolikiem, który chciałby, by jego religia stała się tą jedyną dla wszystkich. Nigdy nie krył takich i podobnych poglądów. Pan Cejrowski nigdy też nie powstrzymywał swego języka przed mówieniem tego, co myśli, a że podobnie jak większość z nas nie jest jakoś szczególnie mądry, to i gafy popełnia tak, jak każdy z nas (w buddyzmie mówi się o niewiedzy i jej skutkach, o złych czynach popełnionych z jej powodu). Zresztą, jakie ma to znaczenie? Akurat buddyści, czyli również ja, nie powinni się obrażać, a raczej zrozumieć – Ot głupia gadka gościa, który liznął informacji o buddyzmie, ale przetrawił je pod kątem swojej religii. Taki program jest dobrą okazją do rozwijania cierpliwości, tolerancji i zrozumienia innych punktów widzenia. Albo inaczej – Nie można obrażać się na psa, za to, że szczeka. Przy okazji Pan Wojciech Cejrowski pokazał prawdę, pokazał kawałek Tajlandii, pokazał ludzi takich jak my sami, a tajski buddyzm? Jest taki, jak nasz katolicyzm. Dokładnie taki sam film można by nakręcić w Częstochowie, Świebodzinie, Licheniu lub innych krajowych miejscach kultu. Pokłony, modły, różańce, święte obrazki, święte figurki, datki, ludzie klepiący mantry/zdrowaśki, głupota, obłuda itp. Itd… To cechy, które można znaleźć w każdej kulturze i każdej religii. Kultury buddyjskie również nie są od nich wolne.

To, że Pan Cejrowski mówi o kulcie demonów… No cóż przedstawił fakty w swój własny, bardzo subiektywny sposób. W niektórych kulturach buddyjskich faktycznie występują demony, które dość wyraźnie pojawiają się w obrzędowości i ikonografii. Są one jednak czymś w rodzaju pomocy naukowych, wizualizacji pewnych abstrakcyjnych idei trudnych do zrozumienia dla prostego tajskiego czy tybetańskiego wieśniaka. W naszej, katolickiej kulturze również widać podobne zjawisko choćby pod postacią obrazków z aniołami i świętymi do których wielu ludzi się modli o pomoc i ochronę. Ot ludowe zabobony. Prawdziwa wiara i prawdziwa duchowość to nie takie pozłacane, lub wysmarowane gównem ramki (do wyboru). Prawdziwy buddyzm daleki jest od ramek i demonów, a nawet od samych pojęć ramek i demonów. Buddyzm w swej istocie jest nauką o umyśle i praktycznym wykorzystaniem tej nauki w celu samodoskonalenia się.

Pan Cejrowski nie pokazał nam buddyzmu, ale trochę miejscowego folkloru. Pokazał to oczywiście w bardzo nieprofesjonalny i nieobiektywny sposób, ale gdyby zrobił to poprawnie, to powstałby jeszcze jeden program podróżniczy, jakich wiele (i to lepszych) można znaleźć na tematycznych kanałach tv satelitarnej.

Pan Cejrowski zrobił natomiast to, za co cenią go fani. Pokazał samego siebie raz jeszcze. Chyba nie będziemy się o to obrażać?

Jeśli po takim programie zaczniemy się obrażać, mówić coś o „obrazie uczuć religijnych” to nie dziwmy się zachowaniom katolików, gdy ktoś ich religię przedstawi w negatywnym świetle.

My się nie obrażamy, ale równocześnie mamy też prawo mówić o negatywnych zjawiskach katolicyzmu, mamy prawo do krytykowania katolików i ich wiary. Tak powinno być…

Mieliśmy szansę dać przykład tolerancji i właściwej reakcji na krytykę. Coś mi się zdaje, że jej nie wykorzystaliśmy właściwie.

Art. którego dotyczy niniejszy wpis: http://www.tokfm.pl/Tokfm/1,102433,11285776,Cejrowski_znow_rozwscieczyl_buddystow__Zawiadomia.html

To samo: http://wiadomosci.gazeta.pl/wiadomosci/1,114871,11285776,Cejrowski_rozwscieczyl_buddystow___Skandaliczny__program.html

Na Fejsbuku znajdziecie komentarze dotyczące wydarzenia: https://www.facebook.com/events/306626162724991/

Ciekawa opinia katolika na powyższy temat pod niniejszym linkiem

Nie linkuję za darmo do komercyjnych serwisów, więc te linki możecie sobie skopiować i wkleić w pasek adresu przeglądarki.

]]> http://okobuddy.arwen.pl/2012/03/cejrowski-rozwscieczyl-buddystow-nie-wszystkich/feed/ 9 http://okobuddy.arwen.pl/2012/02/mrozik-trzyma-piekna-zima/ http://okobuddy.arwen.pl/2012/02/mrozik-trzyma-piekna-zima/#comments Sat, 04 Feb 2012 19:03:36 +0000 admin http://okobuddy.arwen.pl/?p=690 Ludzie nosa z domów nie wystawiają, a przecież warto.  Nawet bardzo. Zobaczciem sami. Zdjęcia ze spaceru w Beskidach – z Przełęczy Salmopolskiej na Malinowską Skałę. Zimno było [Zdjęcia można kopiować do użytku prywatnego].

Kiedy idziesz ścieżką do wioski, praktykuj Uwagę. Kiedy idziesz ścieżką obrośniętą z dwóch stron kępami zielonych traw, możesz – praktykując Uwagę – doświadczyć tej ścieżki…

Jeśli naprawdę będziemy w stanie pełnej świadomości, kiedy podążamy ścieżką do wioski, każdy krok wyda nam się nieskończonym cudem, a radość otworzy nasze serca jak kwiaty, umożliwiając wejście do świata rzeczywistości.

Zwykło uważać się za cud chodzenie po powierzchni wody czy unoszenie się w powietrzu, ale myślę, że prawdziwym cudem jest chodzenie po ziemi. Każdego dnia uczestniczymy w cudzie, z którego nawet nie zdajemy sobie sprawy: niebieskie niebo, białe chmury, zielone liście, czarne ciekawskie oczy dziecka – nasze własne oczy.

Wszystko jest cudem.

Thich Nhat Hanh. Cud uważności

Powyższe zdjęcia przedstawiają Ogród Japoński we Wrocławiu. Założony w latach 1909-1912 w związku z Wystawą Stulecia w 1913 r.

Można by dopisać również „Dopóki jest jeszcze żywy” i „Zimny nie umiera nigdy”. To oczywiście hasła akcji organizowanych w okresie przedświątecznym przez Klub Gaja i stowarzyszenie Empatia w obronie niezwykle wrażliwych żywych istot, jakimi są właśnie karpie.

W dniu 20 grudnia 2003 roku stowarzyszenie przyjaciół zwierząt „Empatia” zainicjowało akcję wypuszczania karpi zwaną dzisiaj, jako „Dzień ryby”. Dzisiaj niekoniecznie chodzi o wypuszczanie karpi, ale raczej o uświadamianie społeczeństwu faktu, że ryba jest żywą, odczuwającą istotą. „Dzień ryby” obchodzony 20 grudnia, to próba zachęcenia ludzi do refleksji nad tym, czym faktycznie są wszystkie zwierzęta, a zwłaszcza ryby traktowane cały czas jak rośliny w myśl powiedzenia: „chodźmy na ryby lub na grzyby”. To próba zachęcenia ludzi do okazywania szacunku tym zwierzętom traktowanym do tej pory masowo, szczególnie w Te Świąteczne Dni z niezwykłym okrucieństwem.

Niestety, jak na razie karpie przegrywają z naszą tradycją i niestety trzeba powiedzieć bezmyślnością lub brakiem współczucia. Przegrywają nawet pomimo rozszerzenia przepisów dotyczących uśmiercania, przechowywania i sprzedaży wszystkich zwierząt kręgowych również na ryby. Warto pamiętać, że zarówno przetrzymywanie żywych karpi z nadmiernie zatłoczonych pojemnikach, jak przenoszenie ich żywych w foliowej reklamówce jest ZNĘCANIEM SIĘ.

Jeśli już musisz jeść karpia, to nie kupuj go żywego. Zastanów się, czy naprawdę chcesz własnoręcznie zabić delikatną, żywą istotę. Czego chcesz nauczyć swe dzieci?

Jeśli musisz, to kup karpia z lodu, do czego namawia w swej akcji „Jeszcze żywy KARP” Klub Gaja.

 LINKI:

• Jeszcze żywy KARP – akcja Klubu Gaja
• 20 grudnia – DZIEŃ RYBY
• Karp na Wigilię zgodnie z prawem
• Ryby – czujące i inteligentne istoty

Przykład pocztówki, którą można wysłać drogą elektroniczną do Głównego Lekarza Weterynarii

Niech święta będą czasem radości, szczęścia i spokoju nie tylko dla tych, którzy je obchodzą, ale również dla innych – zarówno ludzi, jak i zwierząt.

 NIECH WSZYSTKIE ISTOTY BĘDĄ SZCZĘŚLIWE.

Kanał filmowy ale kino+ oraz Agencja Promocji Mañana już po raz siódmy zapraszają na Festiwal FILMY ŚWIATA ALE KINO+ na którym prezentowane są najwybitniejsze produkcje filmowe spoza naszego kręgu kulturowego.

Tym razem wśród 20 tytułów znajdzie się jeden tytuł tybetański – reżyserski debiut operatora Sonthara Gala, jednego z przedstawicieli pierwszej generacji tybetańskich filmowców, realizujących filmy w ojczystym języku.

Słoneczny trakt (The Sun Beaten Path), reż. Sonthar Gyal, Tybet 2011

MFF Locarno 2011

MFF Vancouver 2011 – Główna nagroda sekcji Dragons & Tigers

Młody Tybetańczyk Nima wraca z pieszej pielgrzymki do Lhasy przez bezludne tereny pustyni Gobi. Twarz ma brudną i poparzoną od słońca, spojrzenie nieobecne – wycieńczająca wędrówka nie złagodziła bólu i poczucia winy jakie w sobie nosi. W drodze dołącza do niego starszy mężczyzna, razem wyruszą w długą i mozolną podróż do domu. Dla obu stanie się ona również wyprawą duchową w poszukiwaniu sensu życia i śmierci. Przepełniony duchowością film drogi z zachwycającymi zdjęciami tybetańskich krajobrazów.

Film wyświetlany będzie:

3 grudnia, sobota, godz. 16:30, kino Muranów, Warszawa

4 grudnia, niedziela, godz. 12:00, kino Muranów, Warszawa

FILMY ŚWIATA ALE KINO+

W programie imprezy znajdzie się 20 pełnometrażowych filmów fabularnych z Ameryki Łacińskiej, Azji, Afryki i Bliskiego Wschodu, które miały swoje premiery światowe na najważniejszych festiwalach filmowych. Dzięki swej oryginalności i świeżości filmy te są ważnym źródłem inspiracji, doznań oraz wiedzy o współczesnym świecie i człowieku. Większość z nich polska publiczność zobaczy po raz pierwszy. Więcej o Festiwalu na www.filmyswiata.pl, www.alekinoplus.pl oraz www.manana.pl Organizatorami Festiwalu są kanał filmowy ale kino+ oraz AP Mañana.

Pokazy odbędą się w dniach 1-11 grudnia w Warszawie, Krakowie, Wrocławiu, Poznaniu i Gdańsku.