Kiedy idziesz ścieżką do wioski, praktykuj Uwagę. Kiedy idziesz ścieżką obrośniętą z dwóch stron kępami zielonych traw, możesz – praktykując Uwagę – doświadczyć tej ścieżki…

Jeśli naprawdę będziemy w stanie pełnej świadomości, kiedy podążamy ścieżką do wioski, każdy krok wyda nam się nieskończonym cudem, a radość otworzy nasze serca jak kwiaty, umożliwiając wejście do świata rzeczywistości.

Zwykło uważać się za cud chodzenie po powierzchni wody czy unoszenie się w powietrzu, ale myślę, że prawdziwym cudem jest chodzenie po ziemi. Każdego dnia uczestniczymy w cudzie, z którego nawet nie zdajemy sobie sprawy: niebieskie niebo, białe chmury, zielone liście, czarne ciekawskie oczy dziecka – nasze własne oczy.

Wszystko jest cudem.

Thich Nhat Hanh. Cud uważności

Powyższe zdjęcia przedstawiają Ogród Japoński we Wrocławiu. Założony w latach 1909-1912 w związku z Wystawą Stulecia w 1913 r.

Można by dopisać również „Dopóki jest jeszcze żywy” i „Zimny nie umiera nigdy”. To oczywiście hasła akcji organizowanych w okresie przedświątecznym przez Klub Gaja i stowarzyszenie Empatia w obronie niezwykle wrażliwych żywych istot, jakimi są właśnie karpie.

W dniu 20 grudnia 2003 roku stowarzyszenie przyjaciół zwierząt „Empatia” zainicjowało akcję wypuszczania karpi zwaną dzisiaj, jako „Dzień ryby”. Dzisiaj niekoniecznie chodzi o wypuszczanie karpi, ale raczej o uświadamianie społeczeństwu faktu, że ryba jest żywą, odczuwającą istotą. „Dzień ryby” obchodzony 20 grudnia, to próba zachęcenia ludzi do refleksji nad tym, czym faktycznie są wszystkie zwierzęta, a zwłaszcza ryby traktowane cały czas jak rośliny w myśl powiedzenia: „chodźmy na ryby lub na grzyby”. To próba zachęcenia ludzi do okazywania szacunku tym zwierzętom traktowanym do tej pory masowo, szczególnie w Te Świąteczne Dni z niezwykłym okrucieństwem.

Niestety, jak na razie karpie przegrywają z naszą tradycją i niestety trzeba powiedzieć bezmyślnością lub brakiem współczucia. Przegrywają nawet pomimo rozszerzenia przepisów dotyczących uśmiercania, przechowywania i sprzedaży wszystkich zwierząt kręgowych również na ryby. Warto pamiętać, że zarówno przetrzymywanie żywych karpi z nadmiernie zatłoczonych pojemnikach, jak przenoszenie ich żywych w foliowej reklamówce jest ZNĘCANIEM SIĘ.

Jeśli już musisz jeść karpia, to nie kupuj go żywego. Zastanów się, czy naprawdę chcesz własnoręcznie zabić delikatną, żywą istotę. Czego chcesz nauczyć swe dzieci?

Jeśli musisz, to kup karpia z lodu, do czego namawia w swej akcji „Jeszcze żywy KARP” Klub Gaja.

 LINKI:

• Jeszcze żywy KARP – akcja Klubu Gaja
• 20 grudnia – DZIEŃ RYBY
• Karp na Wigilię zgodnie z prawem
• Ryby – czujące i inteligentne istoty

Przykład pocztówki, którą można wysłać drogą elektroniczną do Głównego Lekarza Weterynarii

Niech święta będą czasem radości, szczęścia i spokoju nie tylko dla tych, którzy je obchodzą, ale również dla innych – zarówno ludzi, jak i zwierząt.

 NIECH WSZYSTKIE ISTOTY BĘDĄ SZCZĘŚLIWE.

Kanał filmowy ale kino+ oraz Agencja Promocji Mañana już po raz siódmy zapraszają na Festiwal FILMY ŚWIATA ALE KINO+ na którym prezentowane są najwybitniejsze produkcje filmowe spoza naszego kręgu kulturowego.

Tym razem wśród 20 tytułów znajdzie się jeden tytuł tybetański – reżyserski debiut operatora Sonthara Gala, jednego z przedstawicieli pierwszej generacji tybetańskich filmowców, realizujących filmy w ojczystym języku.

Słoneczny trakt (The Sun Beaten Path), reż. Sonthar Gyal, Tybet 2011

MFF Locarno 2011

MFF Vancouver 2011 – Główna nagroda sekcji Dragons & Tigers

Młody Tybetańczyk Nima wraca z pieszej pielgrzymki do Lhasy przez bezludne tereny pustyni Gobi. Twarz ma brudną i poparzoną od słońca, spojrzenie nieobecne – wycieńczająca wędrówka nie złagodziła bólu i poczucia winy jakie w sobie nosi. W drodze dołącza do niego starszy mężczyzna, razem wyruszą w długą i mozolną podróż do domu. Dla obu stanie się ona również wyprawą duchową w poszukiwaniu sensu życia i śmierci. Przepełniony duchowością film drogi z zachwycającymi zdjęciami tybetańskich krajobrazów.

Film wyświetlany będzie:

3 grudnia, sobota, godz. 16:30, kino Muranów, Warszawa

4 grudnia, niedziela, godz. 12:00, kino Muranów, Warszawa

FILMY ŚWIATA ALE KINO+

W programie imprezy znajdzie się 20 pełnometrażowych filmów fabularnych z Ameryki Łacińskiej, Azji, Afryki i Bliskiego Wschodu, które miały swoje premiery światowe na najważniejszych festiwalach filmowych. Dzięki swej oryginalności i świeżości filmy te są ważnym źródłem inspiracji, doznań oraz wiedzy o współczesnym świecie i człowieku. Większość z nich polska publiczność zobaczy po raz pierwszy. Więcej o Festiwalu na www.filmyswiata.pl, www.alekinoplus.pl oraz www.manana.pl Organizatorami Festiwalu są kanał filmowy ale kino+ oraz AP Mañana.

Pokazy odbędą się w dniach 1-11 grudnia w Warszawie, Krakowie, Wrocławiu, Poznaniu i Gdańsku.

Czytasz to siedząc wygodnie przed monitorem komputera, a więc masz się dobrze. Nawet bardzo dobrze, a porównując swoją sytuację z tą, która jest udziałem dzieci z rogu Afryki, masz się wręcz bosko… Nie wiesz, czym jest głód. Ja też nie wiem.

Chodzi o klęskę głodu w takich krajach jak Somalia, Kenia, Etiopia i Dżibuti spowodowaną między innymi suszą, choć jeśli kojarzycie nazwy państw, to zrozumiecie, że nie tylko tym naturalnym czynnikiem. W nieszczęściach tych afrykańskich krajów  swój ogromny udział mają również państwa zachodnie – poszczególne firmy, rządy państw i pośrednio my sami (więcej w odnośnikach poniżej).  Możemy jednak w pewien sposób pomóc, może nie dorosłym, bo oni również odpowiadają za swój los, ale przynajmniej dzieciom, które przecież pojawiają się tam w ogromnej ilości i nie z własnej woli.

UNICEF oczywiście organizuje zbiórkę pieniędzy na żywność, wodę, lekarstwa i szczepionki (?), a my dorzucając swą cegiełkę możemy pomóc chociaż w taki sposób. Nie chodzi tu o ilość. Chodzi o to, że uratowanie choćby jednego istnienia jest warte tyle samo, co uratowanie całego świata. Warto, więc…

Każdego dnia z głodu umiera na świecie 26 tys. osób i większość z nich stanowią dzieci, jedna na siedem osób na świecie cierpi z powodu głodu prawie miliard (wg. ONZ) ludzi kładzie się spać z pustym żołądkiem i cierpi na choroby wywołane głodem. My natomiast zgadzając się na to, ponosimy moralną odpowiedzialność.

Przeczytaj również:

1. Trzeci Świat: bankructwo kilku mitow  (”Wydawnictwo “”Zielone Brygady” BZB 3 – Plik PDF 513 KB)
2. Głód na świecie. Marnotrawstwo żywności i pieniędzy z pomocy humanitarnych.
3. Głód na świecie – niewygodna prawda

Poniżej: “Twoja darowizna w akcji”, to mini-komiks przygotowany przez UNICEF dla zobrazowania w jaki sposób Twoja darowizna trafia do konkretnej osoby.

“Rzeczy się jawią za sprawą umysłu, za sprawą rzeczy umysł się pojawia.
Oba te światy, jak widzisz, są względne, i ten, i tamten Pustką jest u źródła.
A chociaż w Pustce nie różnią się wcale, w każdym z osobna wszelki kształt się mieści.”

Strofy Wiary w Umysł. Shin Jin Mei (chin. Hsin Hsin Ming), Sosan Ganchi Zenji 

Usiadłem przy stole. Ręce położyłem na chłodnym blacie i przyglądam się jego powierzchni pokrytej fakturą przypominającą drewno.

Czy naprawdę (Ja) doświadczam (Tego) stołu?

Widzę go. Gdzie widzę? W umyśle. To tam Powstaje obraz stołu. Czuję jego twardość, chłód, fakturę. Gdzie? Przecież nie czuje tego moja ręka. Całe wrażenie powstaje w umyśle. Stół, którego widzę i dotykam w całości jest tworem mojego umysłu, jest moim umysłem, albo inaczej… To umysł stał się stołem. Zresztą, to jedno i to samo. Moja ręka również jest umysłem, jak całe moje ciało. To w umyśle go doświadczam, jestem jego świadom i odczuwam.

Hmm…

Jeśli poznaję świat za pomocą zmysłów ciała, które jest umysłem, jeśli wrażenia zmysłowe również są umysłem, to czy faktycznie musi istnieć jakaś zewnętrzna rzeczywistość?

Nie da się wyjść poza umysł i stwierdzić, że rzeczywistość, coś odrębnego i niezależnego od naszego umysłu naprawdę istnieje.

Nie znaczy to, że gdy dostanę kijem przez plecy, to będzie mniej bolało, bo przecież wiem, że to nierzeczywiste.

No dobrze. Wobec tego jestem umysłem.

Czym jednak jest umysł?

Czymś?

Przed chwilą przybrał formą stołu, teraz zmaga się z klawiaturą komputera, jeszcze niedawno pławił się w słońcu ciepłego kraju, a już niedługo stanie się śniegiem na górskim zboczu. Czasem jest radosny, czasem nieszczęśliwy, raz jest wzburzony myślami, a czasem zupełnie spokojny. Z chwili na chwilę jest inny i czymś innym.

Umysł cały czas próbuje łapać to, co się w nim odbija. Przez cały czas jedne rzeczy nazywa „Ja” inne nazywa „Ty”. Choć tak naprawdę niczego nie udaje mu się złapać, to jednak ciągle nazywając rzeczy wmawia sobie, że jest czymś oddzielnym.

Gdyby jednak zabrać wspomnienia i myśli to, co pozostanie?

BUM! Mistrz uderza kijem w podłogę.

Masz tylko ten moment, choć i on właśnie przeminął.

BUM! Jest praktyką Zen

Praktyką tu i teraz.

Ornament na macewie. Dłonie w geście błogosławieństwa na nagrobkach męskich potomków Aarona, czyli kapłanów.

Ornament na macewie. Świeczniki na nagrobkach kobiecych, związane są z odmawianym przez panią domu błogosławieństwem nad świecami na rozpoczęcie szabatu.

O starym Cmentarzu Żydowskim można poczytać na stronach gminy Lutowiska lub w portalu twojebieszczady.pl

Prawa autorskie do zdjęć: Zezwalam na niekomercyjne wykorzystanie opublikowanych wyżej zdjęć.

Mowa oczywiście o książkach wydawanych przez oficynę wydawnicza „Miska ryżu” będącą projektem Fundacji na Rzecz Wymiany Kulturalnej z Dalekim Wschodem. Książki wydawane w tej oficynie są w większości unikatowymi pozycjami na naszym rynku, będąc najczęściej pierwszym przekładem z języków obcych na nasz rodzimy.

Piszę o tym, bowiem niedawno ukazała się ich nowa pozycja, czyli: „Kurz tego świata”. Zawiera ona listy napisane przez nauczyciela zen znanego jako Yuanwu (1063-1135) do jego przyjaciół, uczniów i współpracowników, zarówno kobiet, jak i mężczyzn, do ludzi posiadających rodziny i pracę, jak i do mnichów i mniszek, do zaawansowanych adeptów, jak i do początkujących uczniów.

Yuanwu zasłynął jako odnowiciel i wielki propagator praktyki konganów (jap. koan), jak również jako autor najsłynniejszej chyba księgi zen, Zapisków błękitnej skały, zbioru poddawanych medytacji przypadków z komentarzami wierszem i prozą. Zapiski błękitnej skały to zawiła sieć tradycji zen z niezliczonymi subtelnymi odcieniami znaczeń. W niniejszych listach Yuanwu przedstawia przekaz zen w bardziej przystępnej formie bezpośrednich, osobistych lekcji.

Informacje o książce:

Projekt wydawniczy “miska ryżu” 2011

Przekład angielski: J.C. Cleary i Thomas Cleary

Przekład polski: Bon Gak

Str. 106, książka ręcznie wiązana, kremowy papier offsetowy

Książkę można zamówić na stronach wydawnictwa

Fragmenty:

Poruszaj się w zgodzie z potężnym nurtem
/…/ Kiedy uda ci się połączyć swą ścieżkę z nurtem zen, będziesz spędzał swe dni uciszając swój umysł i studiując całą swą istotą. Zdasz sobie sprawę, że tej Wielkiej Przyczyny nie uzyskasz od nikogo innego; jest to tylko kwestią odważnego i pełnego mocy podjęcia się tego zadania i czynienia stałego postępu. Dzień po dniu pozbywać się będziesz swych złudzeń i dzień po dniu będziesz wzmacniał swą jasność umysłu. Twój potencjał oświeconego postrzegania przypomina wysokiej próby złoto, które należy oczyszczać setki i tysiące razy. To, co jest niezbędnym, aby wydostać się z kurzu świata, co stanowi podstawę pomagania innym, to umiejętność swobodnego przenikanie we wszystkich kierunkach i osiągnięcie wolnego od wątpliwości pokoju i bezpieczeństwa, osiągnięcie staniu wielkiego potencjału i wielkiej funkcji.

Ta praca umiejscowiona jest w twoich własnych wewnętrznych działaniach. Jest to tylko kwestią codziennego funkcjonowania pośrodku miriadów przyczynowych uwarunkowań, w pomieszaniu czerwonego kurzu, pośrodku okoliczności sprzyjających i przeciwności losu, zysku i straty, pojawiania się i znikania; nie możesz pozwolić, aby miało to na ciebie wpływ i ciebie „odwracało”, lecz wręcz przeciwnie, to ty musisz potrafić [te wszystkie zjawiska] przekształcić i je „odwrócić”.

Kiedy tryskasz życiem i woda nie jest w stanie cię zmoczyć, jest to twoją własną miarą mocy. Osiągasz pustą, stałą ciszę, jednak nie pojawia się tu żadna dualność pomiędzy pustką i formą, czy też ciszą i hałasem. Zrównujesz wszelkiego rodzaju cudowne powiedzenia, ryzykowne narzędzia i absolutne postrzeżenia; ostatecznie zysk i strata nie istnieją, możesz więc swobodnie ich używać. Kiedy przez dłuższy czas w ten sposób „pocierasz i polerujesz”, osiągasz wyzwolenie w samym środku narodzin i śmierci; spoglądasz na bezużyteczny szacunek świata i leżące w gruzach profity jak na zwykły kurz na wietrze, jak na sen, jak na magiczną zjawę, jak na optyczną iluzję. Uwolniony, wędrujesz przez świat. Czyż słowa te nie opisują „wielkiego świętego, który przekroczył kurz zmysłowych przywiązań”?

Zrób krok wstecz i zwróć się ku rzeczywistości
Gao w szatach z łati, ze swoją nieustraszoną i bezkompromisową naturą, podróżował przez cały kraj odwiedzając najlepszych rzemieślników szkoły zen. Dawny gubernator i mistrz zen Hang Wujen poznał go i darzył ogromnym szacunkiem jako naczynie nauk.

Ponieważ Gao posiadał niezwykłego ducha, nie zadowalał się podążaniem za płytkim rozumieniem. Po zademonstrowaniu szczerości [swej postawy], stał się jednym z moich współpracowników. Osiągnęliśmy zgodność po jednym słowie, a on zrzucił postronek, który dotychczas go krępował. Chociaż wciąż jeszcze nie posiadł całkowitego zrozumienia, był krzepkim i żywym osobnikiem, którego nikt nie był w stanie opanować ani ujarzmić.

Kiedy próbowałem dojść przyczyny tego stanu rzeczy, okazało się, że prawdopodobnie to mistrz Wujin go zainspirował. Później Gao przedarł się przez zimowe mrozy i odwiedził mnie w Xianping. Kiedy po jakimś czasie przyszedł, aby zawiadomić mnie o swym odejściu, poprosił o kilka słów nauczania, których zgodnie z jego wolą mu udzieliłem. Oto co mu powiedziałem:

„Ci, którzy noszą szaty z łat wędrowca zen, muszą z całą powagą zajmować się jedynie kwestią narodzin i śmierci. Musisz intensywnie pracować, aby rozpuścić przeszkody spowodowane przez uwarunkowaną wiedzę, poglądy i interpretacyjne rozumienie, oraz przeniknąć na wskroś ku urzeczywistnieniu wielkiego przyczynowego uwarunkowania, przekazywanego potomności przez buddów i starożytnych nauczycieli. Nie pożądaj zysku i sławy. Zrób krok wstecz i zwróć się ku rzeczywistości, aż twe praktyczne rozumienie i cnota zostaną w pełni urzeczywistnione.

Tam, gdzie istniej prawdziwe osiągnięcie, im bardziej starasz się je ukryć, tym bardziej staje się ono widzialne. Wszyscy mędrcy, dewy i nagi będą starali się pchnąć osobę o prawdziwym osiągnięciu naprzód, szczególnie po latach praktyki i oczyszczania. Poczekaj, aż staniesz się niczym dzwon, który uderzony rozbrzmiewa, albo niczym dolina oddająca echo. Poczekaj, aż staniesz się jak czyste złoto wychodzące z kuźni, gdzie było wytapiane i oczyszczane dziesięć tysięcy razy, tak że nie będzie już podlegało przemianom przez dziesięć tysięcy pokoleń, tak że stało się *dziesięcioma tysiącami lat w jednej chwili.

Kiedy chwytasz w dłoń transcendencję, kiedy trawy kołyszą się, gdy wieje wiatr, czyż nie stajesz się osobą okazałą i hojną, której nie brakuje środków?

Pamiętaj, że najważniejszą rzeczą w praktyce jest wytrwałość i stałość”.

Jedną z czynności wykonywanych codziennie, którą w dodatku łatwo można włączyć do praktyki jest chodzenie. Już dawno zostało one wykorzystane jako element medytacji buddyjskiej, która ćwiczy zarówno ciało, jak i umysł.

”Jest pięć korzyści dla tego, kto uprawia medytację podczas chodzenia.
Jakie pięć?
Może wytrzymać chodzenie pieszo
może znieść duży wysiłek
staje się wolnym od chorób
cokolwiek zje, wypije i przeżuwa jest dobrze trawione
koncentracja, którą nabył podczas spacerów medytacyjnych będzie trwała długo”

Medytacja podczas chodzenia (Anguttara Nikaja V 29)

Więc niby, co? Na spacer, na wycieczkę koleżanki i koledzy buddyści Najlepiej w góry, tam każdy krok jest medytacją, a i idąc pod górkę trudno przeoczyć kolejne oddechy… Przyroda, widoki i jednostajny marsz pozwalają się wyciszyć i co ważniejsze nie pozwalają wrócić zbyt szybko do szarej codzienności.

Chodzenie jest wolnością.

Nie jestem przekonujący? pewnie nie, wobec tego możecie przeczytać poniższe teksty lub coś bardziej świeckiego np: “Sztuka chodzenia” – Henry David Thoreau (do wygooglania).

Widoczki z Rusinowej Polany na Tatry.

Tatry. Dolina Pięciu Stawów. Maj 2011

Schronisko w Dolinie Pięciu Stawów Polskich

Zdjęcia zrobione zostały w czasie wypadu majowego w Tatry. Oczywiście nie w “Majówkę” ale wcześniej. Na szlakach było naprawdę pusto.

Wszystkie zamieszczone tutaj zdjęcia można wykorzystywać darmowo w dowolnym celu.

Chodzenie w medytacji

Chodzenie w medytacji jest medytacją podczas chodzenia. Idziemy powoli, odprężeni, z leciutkim uśmiechem na twarzy. Praktykując w ten sposób czujemy się bardzo rozluźnieni, a nasze kroki są krokami najbardziej bezpiecznego człowieka na Ziemi. Wszystkie nasze smutki i zmartwienia odchodzą, a serce wypełniają radość i pokój. Każdy może to robić. Potrzeba na to tylko trochę czasu, trochę uważności i chęć bycia szczęśliwym. 
Chodzenie w medytacji jest szalenie przyjemne. Wybieramy jak najpiękniejsze miejsce i spacerujemy sobie powoli, sami bądź w towarzystwie przyjaciół. Chodzenie w medytacji służy odczuwaniu przyjemności chodzenia. Nie dojścia, lecz właśnie chodzenia. Celem jej jest bycie w chwili, świadomość oddechu i marszu, satysfakcja płynąca z każdego postawionego kroku.
Musimy strząsnąć z siebie wszelki niepokój i zmartwienia, przestać myśleć o przeszłości, przestać myśleć o przyszłości i cieszyć się chwilą obecną. Jeśli chcemy — możemy wziąć dziecko za rączkę i pójść przed siebie, krocząc jak najszczęśliwsza istota pod słońcem.
Chociaż chodzimy przez cały czas — nasze chodzenie bardziej przypomina bieganie. Pędząc bez tchu przed siebie, stopami odciskamy na Ziemi smutek i niepokój. Musimy nauczyć się chodzić tak, by nasze stopy zostawiały ślady pogody i spokoju. Każde dziecko potrafi tak chodzić, więc i my. możemy się tego nauczyć, jeśli tylko będziemy dostatecznie chcieć. Kiedy raz postawimy taki krok, nic nas nie powstrzyma przed postawieniem drugiego, trzeciego, czwartego i piątego. Kiedy spokojni i szczęśliwi stawiamy jeden krok — działamy dla szczęścia i dobra całej ludzkości. Chodzenie w medytacji to cudowna praktyka.
W czasie spacerów medytacyjnych poruszamy się nieco wolniej niż zwykle i koordynujemy oddech z krokiem, stawiając, powiedzmy, trzy kroki na każdym wdechu i trzy kroki na każdym wydechu. 
Możemy powtarzać: Wdech, wdech, wdech. Wydech, wydech, wydech. Słowo wdech pomaga nam wyodrębnić wdech. Każda rzecz, którą opatrujemy nazwą, staje się bardziej rzeczywista, jakbyśmy wymówili imię przyjaciela.
Jeśli twoje płuca domagają się nie trzech, lecz czterech kroków – ustąp, proszę, i daj im te cztery kroki. Jeśli domagają się dwóch – daj im dwa. Wdech i wydech wcale nie muszą mieć równej długości. Wdech może trwać trzy, a wydech cztery kroki. Jeśli idąc, czujesz się szczęśliwy, spokojny i wesoły, to znaczy, że praktykujesz właściwie.
Bądź świadom kontaktu stóp z Ziemią. Chodź tak, jakbyś stopami składał na niej pocałunki. 
Dość już krzywd wyrządziliśmy Ziemi. Przyszedł czas, żeby o nią zadbać. Cały nasz spokój, całą naszą łagodność oddajmy Ziemi, ucząc się wzajemnej miłości… Niech duch miłości towarzyszy naszym krokom.
Jeśli zobaczymy coś pięknego — drzewo, kwiat, bawiące się dzieci — przystańmy i przyjrzyjmy się im przez chwilę… Patrząc, nie przerywajmy oddychania, aby nie dać się schwytać myślom i nie utracić w ten sposób piękna podziwianego kwiatu. Kiedy mamy ochotę znowu pospacerować — ruszamy.
Każdy nasz krok wzbudza chłodny powiew, odświeżający ciało i umysł. Pod każdym naszym stąpnięciem rozkwitają kwiaty. Dzieje się tak jednak tylko wtedy, gdy przestajemy myśleć o przeszłości i przyszłości, bo wiemy, że życie można dostrzec tylko w chwili obecnej.
 

Thich Nhat Hanh "The Long Road Turns To Joy" i "Każdy krok niesie pokój"

Poniżej zdjęcia ze szlaku na Pilsko i Halę Miziową.

Stał na honorowym miejscu na stole i tajemniczo się uśmiechał.

Za każdym razem, gdy spojrzałem w tamtym kierunku widziałem śmiejącego się Buddę.

Pewnego dnia niechcący go potrąciłem. Spadł tak niefortunnie, że rozpadł się na kilka kawałków.

Po Buddzie pozostały tylko puste skorupy.

Już wiem dlaczego tak się uśmiechał…

SUTRA SERCA

W sanskrycie: “Bhagawati pradżnia paramita hridaja sutra”.

Obserwujący Dźwięki Świata Bodhisattwa, gdy praktykował głęboko Doskonałą Mądrość, w jednym błysku ujrzał pustkę pięciu składników (skandh) i uwolnił się od całego bólu i cierpienia.

Siariputro. Forma nie jest różna od pustki. Pustka nie jest różna od formy. Forma jest dokładnie pustką. Pustka jest dokładnie formą. Wrażenia, myśli, wola i świadomość są również takie.

Siariputro. Wszystkie zjawiska (dharmy) są aspektem pustki.

Nie rodzą się i nie umierają.

Nie są skalane i nie są czyste.

Nie zwiększają się i nie zmniejszają.

Tak więc w pustce nie ma formy, wrażeń, myśli, woli i świadomości.

Nie ma oczu, uszu, nosa, języka, ciała, umysłu.

Nie ma kolorów, dźwięku, zapachu, smaku, dotyku, zjawisk (dharm).

Nie ma widzenia, ani świadomości. Nie ma złudzeń ani kresu złudzeń.

Nie ma starości i śmierci, ani kresu starości i śmierci.

Nie ma cierpienia, przyczyny cierpienia, kresu cierpienia i drogi wyzwalającej z cierpienia.

Nie ma mądrości, ani osiągnięcia mądrości.

Ponieważ nie ma niczego do osiągnięcia, Bodhisattwa w oparciu o Doskonałą Mądrość ma serce-umysł wolne od przeszkód. Bez przeszkód, zatem bez lęku, oddzielony od złudnych jak sen myśli – to jest ostateczna Nirwana.

Buddowie trzech okresów urzeczywistniają Doskonałą Mądrość i osiągają Najwyższe Nieprześcignione Oświecenie – Annuttara Samiak Sambodhi.

Wiedz zatem, że Doskonała Mądrość jest formułą wielkiej mocy, wielkiego światła, najlepszą i nieprześcignioną, usuwającą całe cierpienie, jest Prawdą nie fałszem. Recytuj więc mantrę Doskonałej Mądrości:

GATE GATE PARA GATE
PARASAM GATE BODHI SWAHA!